Ons grootste overheidsbedrijf wordt geleid door iemand die al maandenlang verlamd op zijn stoel zit, en gaat traag maar zeker de dieperik in. De politiek laat het allemaal gebeuren.
Dinsdag gaat de spanningsmeter in de Kamer nog eens de hoogte in over iets anders dan corona. Jean-Paul Van Avermaet licht er de jaarresultaten van Bpost toe. Iets wat een formaliteit was, wordt sinds deze week een spotlightmoment. Van Avermaet moet niet alleen bedroevende cijfers uitleggen, hij staat ook onder interne druk van zijn topmedewerkers die mondjesmaat het schip verlaten. Externe druk is er omdat er een onderzoek tegen hem loopt voor zijn vroegere functie bij de beveiligingsfirma G4S wegens vermoedelijke kartelafspraken. Omdat er een aanhoudingsbevel tegen hem loopt, mag de CEO van Bpost al maandenlang niet naar de VS, terwijl in dat land een probleemdochter van ons postbedrijf (Radial) ligt.
Het valt te vrezen dat zo'n Kamercommissie weinig meer is dan een therapeutische sessie. Er zijn in het parlement bitter weinig politici die met een grondige kennis van bedrijfsvoering en de juiste analyse van een jaarrekening (we kunnen ze het weekboek Beleggen aanbevelen) de juiste vragen kunnen stellen.
Het zijn niet de Kamerleden die een CEO van een overheidsbedrijf aanstellen of afzetten, gelukkig maar. Maar de politiek moet wel toezien op het goed bestuur van een bedrijf waarin de overheid nog altijd een meerderheid aanhoudt. Maar dat bestuur gaat bij Bpost van kwaad naar erger.
Voor alle duidelijkheid: niet al de problemen van Bpost zijn te wijten aan Van Avermaet, die amper 14 maanden aan boord is. De teloorgang is onder zijn voorganger Koen Van Gerven begonnen, met de roekeloze overname van het Amerikaanse Radial. En dat de brievenpost al langer taant, is niet de schuld van de huidige CEO. De brievenpost daalt ook bij andere Europese postbedrijven.
Terwijl Bpost zoveel garen had kunnen spinnen bij de lockdown en de pakjeseconomie, bezweek het er bijna onder. De wachttijden voor pakjes liepen op. Een gemiste kans. De toekomststrategie, als die er al is, overtuigt niet.
Wat heeft de overheid nog te zoeken in bedrijven in een concurrentiële markt? Voor welke reden van openbaar nut is het bedrijf er? En hoe gaat de overheid de waarde koesteren en opdrijven? Over dat soort vragen hoor je de politiek nauwelijks.
Bpost was drie jaar geleden met ruim 5 miljard euro drie keer meer waard dan PostNL. Nu is Bpost nog 1,6 miljard euro waard en fietsen de Nederlanders op de beurs het Bpost-aandeel met de vingers in de neus vrolijk voorbij.
Bpost lijkt in vrije val met een CEO die geen kant op kan en niet meer kan reageren of doorpakken. In de raad van bestuur is er dissidentie over Van Avermaet. Maar voogdijminister Petra De Sutter (Groen) doet alsof haar neus bloedt en verwijst naar voorzitter François Cornelis, die maar blijft sussen.
Dit soort waardevernietiging moet in de Wetstraat alle alarmbellen doen afgaan. Het strompelende Bpost kan niet langer overtuigen met een kapitein die er te veel als een lame duck bij zit. Naar believen de prijs van de postzegel verhogen, ja. Maar een echte toekomststrategie?
De waardevernietiging in het grootste overheidsbedrijf Bpost maakt ons, Belgen, collectief armer. Met Van Avermaet aan het hoofd zal die vernietiging niet stoppen.
Wat heeft de overheid nog te zoeken in bedrijven in een concurrentiële markt? Voor welke reden van openbaar nut is Bpost er? En hoe gaat de overheid de waarde koesteren en opdrijven? Over dat soort vragen hoor je de politiek nauwelijks.
De discussie over overheidsbedrijven verengt zich in de Wetstraat al te vaak tot een goedkope show over verloningen en bonussen. Herinner u de schaamteloze behandeling van voormalig Bpost-CEO Johnny Thijs door toenmalig voogdijminister Jean-Pascal Labille (PS). Thijs nam, na een decennium goed bestuur en waardecreatie bij Bpost, gedegouteerd afscheid toen Labille een politiek robbertje uitvocht over zijn loon en daar electoraal brood in zag. Alsof je een betere bestuurder bent en meer waarde gaat creëren als je toch maar minder verdient dan de premier.
De aanhoudende waardevernietiging in het grootste overheidsbedrijf maakt ons, Belgen, collectief armer. Met Van Avermaet aan het hoofd zal die vernietiging niet stoppen. Laat het politieke debat daarover gaan.
0 件のコメント:
コメントを投稿